Emilko, trochę dziwne to twoje pytanie. OCZYWIŚCIE że kocham moje dziecko, najbardziej na świecie, i raczej wszyscy rodzice TAK MAJA...:)))) pozdrawiam!

Może i dziwne ale jak widzę jak moja bratowa traktuje swoje maleńsstwa ( 1 rok i 2 latka)- (przeklina do nich -"wy pier.... bachory,zamknij się bo ci jeb....),rzuca nimi,szarpie to wątpię w to że każda kobieta tak mocno kocha swoje dzieci..

Ja też nie uważam, że miłość do dziecka powinna przesłonić kobiecie cały świat. A gdzie samorealizacja i swoje własne ja.  JA to ja, a dziecko to dziecko, nie jesteśmy 2 w 1 i naprawdę nie mieści mi się w głowie jak można siedzieć z dzieckiem przez 3 lata w domu. Makabra!

Moja bardzo bliska przyjaciółka po skończeniu studiów licencjackich wyszła za mąż. Najpierw pojawiło się pierwsze dziecko, później drugie...ale co ciekawsze ona nigdy nie chciała mieć dzieci. Myślałam, że tak tylko mówi, ale gdy już zostanie matką jej nastawienie się zmieni. Okazuje się, że nic bardziej błędnego!Poza tym ona chciałaby wrócić na studia - zaoczne, ale nie może,  ponieważ nie ma nikogo, kto by zaopiekował się jej dziećmi. Jest sfrustrowana i często popada w stany depresyjne. Od kilku lat zajmuje się tylko dziećmi.

Ja też nie uważam, że miłość do dziecka powinna przesłonić kobiecie cały świat. A gdzie samorealizacja i swoje własne ja.  JA to ja, a dziecko to dziecko, nie jesteśmy 2 w 1 i naprawdę nie mieści mi się w głowie jak można siedzieć z dzieckiem przez 3 lata w domu. Makabra!

 Może dla ciebie to makabra ale dla mnie to najpiękniejsze chwile w życiu! Jestem z małą już 2 lata w domu i nie wyobrażam sobie że mogłoby być inaczej!

polec1:

Ja też nie uważam, że miłość do dziecka powinna przesłonić kobiecie cały świat. A gdzie samorealizacja i swoje własne ja.  JA to ja, a dziecko to dziecko, nie jesteśmy 2 w 1 i naprawdę nie mieści mi się w głowie jak można siedzieć z dzieckiem przez 3 lata w domu. Makabra!

 

 Może dla ciebie to makabra ale dla mnie to najpiękniejsze chwile w życiu! Jestem z małą już 2 lata w domu i nie wyobrażam sobie że mogłoby być inaczej!

 A ja nie wyopbrażam sobie , że można się dać zamknąć z dzieckiem w domu i udawać, zenicpoza nim nie istnieje.Mam syn, ktory ma prawie 3 lata i 2,5 tyg po porodzie juz wróciłam na uczelnie, zeby sie realizowac i zyc. Moje dziecko ma tez tate z ktorym dziele obowiazki, jesli on potrzebuje wiecej czasu na prace, nie ma problemu. Nie mamy dziafdkow do pomocy ani niani, jest tylko silna wola i swoje własne ja i żłobek, w któym mój syn sie rozwija, bawi sie z dziećmi, chodzi na rytmikę, muzykę i angielski, bo to mają w trakcie godzin otwrcia żłobka, a 5 czy 6 godzin dla Sibie to wcale nie tak dużo. A warto!!

Niektóre kobiety naprawdę realizują się w domu. Dla wielu kobiet przebywanie z dzieckiem dzień po dniu to nie udręka ale cudowne wzbogacające doświadczenie, przynoszące spełnienie! Nie ma żadnej reguły - należy robić tak i tak.. Dla części kobiet przebywanie z dziećmi non stop, praca polegająca "jedynie" na prowadzeniu domu to koszmar, dla innych - życiowe powołanie. Jeszcze inne próbują pogodzić te dwa zajęcia (co według mnie jest ogromnie trudnym zadaniem i dlatego tak wiele współczesnych kobiet czuje się rozdartych!)

Wszyscy się od siebie różnimy i według mnie, naprawdę nie ma o co się sprzeczać :)